24 uur met 1440 minuten

Een dag bestaat uit 24 uur met daarin 1440 minuten. De helft van deze tijd gaat naar slapen, eten en andere eerst levensbehoeften, maar wat kan je met de rest doen? Ik ga een deel van mijn dag gebruiken om jullie in mijn eerste bestuursblog wat te vertellen over wat ik zoal met mijn tijd doe. Ik heb ervoor gekozen om dit jaar een bestuursfunctie bij onze vereniging te doen, daarnaast roei ik regelmatig en ben ik in het weekend vaak in Groningen te vinden. Kortom ik investeer mijn tijd in S.V. Mens, mijn gezondheid, mijn vrienden en mijn studie (niet persé in die volgorde). Bij onze vereniging ben ik sinds dit jaar commissaris extern, waarbij ik me bezig houd met de externe kant van Mens. Ik wil dit jaar gebruiken om Mens met meer bedrijven in contact te brengen. Dit wil ik doen zodat wij allemaal van deze contacten gebruik kunnen maken voor stages, bedrijfsbezoeken of carrière gerelateerde evenementen. Het eerst komende carrière gerelateerde evenement is een carrière avond in eind maart/begin april, zie ik jullie allemaal daar?

 

Een dag in het leven van

Lief dagboek,

Waarom zijn ochtenden toch zo moeilijk, weer was het de stem van mijn moeder met ‘suus moest je niet allang uit bed?’ waardoor ik wakker schrik. Ik had toch 3 wekkers gezet? Ja hoor gemiste alarmen geeft mijn samsung netjes aan. Mooi is dat, gelukkig kan ik het nog halen als ik opschiet. Als een razende pak ik mijn koffer en tas in, maar helaas niet alles past erin dat betekent dat ik een extra tas nodig heb, bah ik haat het als ik met een rugzak, boodschappentas en koffer op pad moet. Maar goed het is niet anders. Op het nippertje haal ik mijn trein, al was het nog spannend omdat ik mijn weekend OV nog moest opladen. Gisteren terug gaan naar Amsterdam was ook niks geworden omdat ik dan meer dan 2 uur onderweg zou zijn vanwege werkzaamheden, dus dit is wel beter. Mijn sprinter komt er precies aan als ik het perron op loop, timing.

In de trein is het nog best druk omdat het nog spits is, dus ga ik maar staan. Goed voor de been en rugspieren met al mijn baggage dus een halve workout it is. Als ik een beetje een comfortabele plek heb gevonden kijk ik op mijn telefoon om de overstap te controleren, shit de trein waarvoor ik zo gehaast heb is weer eens uitgevallen. Dus dat betekent de gewone intercity, maarja dat duurt wel weer een half uur langer voordat ik er dan ben. De bedoeling was om eerst langs huis te gaan zodat ik mijn koffer en extra tas eerst kon opruimen en dan vanaf uilenstede met de fiets naar college kon. Ik zou daar een uur de tijd voor hebben, maarja met een half uur haal ik het waarschijnlijk weer net niet. Ik kan mijn spullen wel in de bestuurskamer laten de hele dag, dus dan doe ik dat maar straks. De rest van de treinreis verloopt gelukkig rustig en ik kijk een TED Talk, want ik ben mijn ipod met muziek vergeten.

Eindelijk ik ben op Amsterdam Zuid, de metro haal ik net niet en ik heb geen zin om in de kou te wachten dus ik ga lekker lopen. Grappig dat hier nog wel sneeuw ligt terwijl het in Rotterdam al helemaal gesmolten is. Altijd als ik langs het bofkontenbos loop moet ik ook even kijken of ik nog de lieve varkentjes zie, maar het is nu zo koud dat ik denk dat ze binnen zitten, als ze er uberhaupt nog zijn want het zou misschien gesloopt worden. Ik zie geen varkens en hoop dat ze nog gewoon ergens binnen zitten en niet door de gemeente weg zijn gehaald omdat ze daar nog meer hoge gebouwen willen neerzetten.

Het eerste college begint goed, ik schrijf alles netjes mee en ik kan me best goed concentreren. In de pauze komt Iris even naar mij en Chav gelopen en dan bedenk ik me nog dingen die ik voor bestuur moet doen. Snel even opschrijven in mijn boekje voordat ik het vergeet. Ook de tweede helft van het college kan ik mijn aandacht er goed bijhouden, zelfs zo goed dat ik niet doorheb dat de docent over zijn tijd heen gaat waardoor ik te laat kom voor mijn Extern vergadering en ik dus snel naar beneden moet rennen (van F6 naar de tuinzaal). De vergadering duurt redelijk lang, waardoor ik weet dat ik moet opschieten voor mijn volgende college. Ruud vraagt waar we zitten, goeie vraag ik heb net iets van een BB announcement gekregen dat vanwege rariteiten met het roostering we een ander lokaal hebben, snel zoek ik het op en wat blijkt we zitten in de MF. Dus weer snel naar de Menskamer om mijn jas en spullen te pakken die ik nog nodig heb. Samen met Ruud loop ik gezellig naar het lokaal, die heb ik ook al een tijdje niet gezien maar hij is dan ook hard aan het leren voor zij-instroom Geneeskunde. Wel gek als je iemand eerst super veel ziet en opeens toch een stuk minder, na een paar minuten gaat het gesprek toch weer over op bestuur. Hoe het gaat met het nieuwe bestuur, ja is toch weer anders dan met het oude bestuur en dat me dingen opvallen die Ruud en Gertrand in het begin ook veel tegen ons zeiden. Grappig dat je een jaar later toch anders tegen dingen aan kan kijken, want toen was ik het niet met hun eens.

Het tweede college begint goed en ik probeer aantekeningen te maken, maar al snel let ik niet meer echt op wat er gebeurd en bedenk ik me dingen die ik nog allemaal moet doen, ik maak dus een lijstje met wat ik vandaag nog wil doen en welke dingen minder haast hebben. Dan bedenk ik me dat ik nu weer moet proberen op te letten en nee dat mailtje kan echt wel even wachten tot vanavond, want als ik dat nu ga doen dan gaat het van het ene mailtje naar het andere mailtje en voor ik het weet is het college voorbij en heb ik allemaal andere dingen gedaan en geen woord gehoord van wat de docent heeft gezegd. Toch wordt ik weer afgeleid en ik ga dingen opzoeken voor mijn bachelorstage. Verder verstuur ik nog wat whatsappjes aan andere studieverenigingen die mij geappt hadden of die ik nodig heb. Ik hoop dat deze man niet over de tijd heen gaat want ik moet wel meteen weer door, maar gelukkig doet deze man dat niet. Ik kan twee dingen doen, meteen door naar de Spar en daar omkleden en dan een banaan kopen en die eten, of ik kan nog snel naar de Menskamer rennen daar mijn banaan halen die ik vergeten was en omkleden. Ik besluit het tweede te doen en precies 2 minuten voordat ik aan de slag moet kom ik binnen bij de Spar aangekleed en wel.

Ik zou werken tot 19.00 uur omdat ik er eigenlijk vanuit was gegaan dat ik vanavond nog zou afspreken, maar die afspraak is niet doorgegaan, dus als ik om 19.00 uur de vraag krijg of ik eerst nog even wat wil afmaken vind ik dat prima. Nadat het af is ga ik naar de bestuurskamer terug waar nog al mijn spullen liggen en ik zoek op de computer nog een document op wat ik nodig had. Na deze gelezen te hebben stuur ik nog een mailtje en dan is het tijd om mijn spullen te pakken en naar de metro te gaan. Daar aangekomen mis ik uiteraard net de metro en moet ik even wachten op de volgende tram, gelukkig duurt dit niet heel lang. Bijna thuis denk ik na over wat ik ga eten, ik heb nog roerbakgroenten liggen maar als ik kijk naar de waslijst aan zaken die ik nog moet uitvoeren, denk ik dat ik geen zin meer heb om nog echt te gaan koken, ik besluit dat ik als ik thuis kom wel even kijk waar ik zin in heb.

Eenmaal thuis om half 9 merk ik op dat er nog licht brand in mijn kamer, huh dat is gek. Ohja ik weet het alweer ik ben zaterdagochtend voor de bachelor voorlichtingsdag in haast vertrokken met mijn koffer zodat ik in de middag in één keer door kon naar Rotterdam. Het plan was dat ik in de ochtend zou opruimen en de afwas zou doen, maar omdat ik moeite had met op tijd opstaan ligt dit er nog.

Week van nieuwe dingen

Nou daar gaan we dan, mijn allereerste blog als bestuur. Ik zal maar direct heel eerlijk zijn, een blog schrijven is niet helemaal mijn ding. Creativiteit met woorden is nou niet echt een van mijn beste eigenschappen… Maar goed een blog moet er komen dus ik hoop dat ik er alsnog iets amusants van kan maken.

Dinsdag alweer twee weken zijn wij aangesteld als 17e bestuur der S.V. Mens, een heel mooi en leuk moment natuurlijk maar we moesten wel direct aan de slag. In de initiele chaos in mijn hoofd probeerde ik helder te krijgen wat er nu eigenlijk allemaal van me verwacht werd, wat kwam er eigenlijk allemaal bij nu we “officieel” bestuur zijn? Mijn mailbox overstroomde met mail getagt “bestuur” en een to-do list met geld-en interne zaken schoot door mijn hoofd. Tijd om daar goed over na te denken was er echter niet, twee dagen erna stond namelijk alweer het begin van iets anders voor de deur.

In dezelfde week ben ik namelijk gestart met mijn bachelorstage in het VU medisch centrum. Ook hier moest ik even goed inkomen, mensen leren kennen, je weg vinden en door de berg literatuur heen werken om je kennis op te krikken. Gelukkig ging dit allemaal erg snel en voordat ik het wist stond ik alweer de dosis te meten op een Linac (bestralingsapparaat). Voor mijn stage ga ik onderzoek doen naar de effecten van een magnetisch veld op de metingen die worden gedaan op deze apparatuur. Voor de details moet je me maar even aanspreken op de VU maar ik vind het in ieder geval reuze interessant.

Wat mij reuze mee viel was hoe snel alles zn plekje vond in mijn dagelijkse bezigheden, bestuurstaken worden langzaam vanzelfsprekend. Rondlopen in de poliekliniek wordt normaal en mijn mail overstroomd nogsteeds (al kan ik er deze keer iets beter iets mee). Nu zijn we alweer aan het einde van mijn betoog(je) gekomen, eerste bestuursblog done :).

Keuzes

Welke master ga je volgend jaar doen? Dat is een vraag die ik nu geregeld krijg van mensen om me heen, niet alleen studiegenoten maar ook vrienden, kennissen familie waarvan ik niet eens wist dat ze wisten dat ik bijna klaar ben met mijn bachelor. Niks mis mee hoor die interesse, super leuk juist. Helaas heb ik niet het idee dat het interesse is in het feit in mij persoonlijk, maar ik merk op dat mensen vooral benieuwd zijn naar keuzes die je maakt in het leven. Dit komt doordat keuzes ons in het algemeen interesseren, want keuzes zijn het enige wat mij onderscheid van iemand die verslaafd is of iemand die verpleegster of huisarts is. Uiteraard spelen hierbij je DNA en je interesses ook een rol, maar in principe als ik het zou willen zou ik het kunnen doen.

Toch bijzonder dat de kleine keuzes die je maakt in het leven eigenlijk zo bepalend zijn, zo is het ook van belang of je kiest voor in de ochtend wel of niet ontbijten of wel of niet met de fiets gaan. Het zijn de kleine keuzes die maken wie we zijn. Helaas hebben wij op die kleine keuzes veel minder invloed dan we denken, eigenlijk zijn dit allemaal gewoontes waar we eigenlijk al in geprogrammeerd zijn. Deze zijn dus niet zo makkelijk te beïnvloeden als het lijkt.

Maar goed ik dwaal af van mijn verhaal, want wat ik eigenlijk wou benoemen is vooral het kiezen op grotere schaal. Denk hierbij aan het kiezen welke studie je wilt gaan doen, waar je wilt gaan werken of waar je gaat wonen. Keuzes maken in het leven is een heel belangrijk voor waar je uiteindelijk terecht komt en of je gelukkig bent of niet. Nou denken jullie vast moet jij ons iets vertellen over keuzes terwijl jij de persoon bent die juist niet kan kiezen. Hierop zou ik zeggen dat je een goed punt hebt, maar mensen vergissen zich in het feit dat ik niet kan kiezen. Keuzes maken is misschien niet mijn sterkste punt, maar het kiezen voor een leven waarbij ik het druk heb en veel doe is ook een bewuste keuze die ik maak. Ik kan er ook voor kiezen om minder te doen en mezelf af en toe een avondje netflix te gunnen, maar dat doe ik bewust niet. Verder maak ik ook echt wel keuzes in prioriteiten van de verschillende dingen die ik doe, want als het erop aankomt en het wordt echt allemaal te druk dan moet je niet eerst nog super veel tijd kwijt zijn aan denken hoe je het nu gaat aanpakken. Je moet je keuzes dan eigenlijk al klaar hebben staan en zeker weten dat je ook achter de keuzes staat die je maakt.

Ik denk dat goede keuzes maken en hier ook volledig achter staan de key is tot een gelukkig leven, maar dat het ook weer niet zo is dat als je één verkeerde keuze maakt je gelijk afgeschreven bent. Je moet jezelf niet te hard straffen als je een keer een foute keuze maakt en we zouden ook elkaar dan niet zo hard moeten afstraffen. Het is niet zo dat er maar één weg is voor jou om gelukkig te worden, je hebt verschillende keuzemogelijkheden die kunnen leiden tot je geluk. Denk daarom niet uren/weken/maanden na over of je keuze wel goed is of niet, want blijkt hij niet goed te zijn dan kan je dat altijd nog wel op een manier rechtdraaien!

De wereld vergaat niet op een aantal foute keuzes dus doe wat goed voelt en waarbij je je nu oke voelt en dan komt de rest vanzelf en mag het niet vanzelf komen heb je altijd nog de keuze om er iets aan te doen ;)

Is it broken? Let me take some pizza first

Lieve leden,

Zoals jullie uiteraard weten is er een IT commissie die achter de schermen werkt aan het streepsysteem en dergelijken. De IT commissie is een gepassioneerde commissie en heeft nu ook een officiële slogan: is it broken? Let me take some pizza first.

Spreekt dit jou ook aan? Meld je dan aan bij de IT commissie, heb je verder IT gerichte vragen meld dit dan ook bij ons daar zijn we immers voor!

De kerstman en Coca Cola

Hoe zit dat nou, met de kerstman en Coca Cola.

Als kind krijgen we allemaal wat fabeltjes mee van je ouders, sommige zijn waar en sommige niet. Mijn moeder vertelde mij toen ik klein was allemaal feitjes en dingen die ik altijd geloofde. Mijn moeder had een hekel aan de kerstman (lees de kerstman en dus niet kerst). Mijn moeder vindt de kerstman namelijk maar een slap aftreksel van sinterklaas dat is bedacht door Coca Cola. Ik heb altijd gelooft dat de kerstman bedacht was door Coca Cola. Dat klinkt ook ergens wel logisch omdat iedereen ook altijd zegt dat kerst pas begonnen is als die achterlijke reclame van Coca Cola met die vrachtwagen is geweest. Als je niet weet welke ik bedoel dan zie je hem hieronder:

Anyway door met het verhaal, mijn moeder zei wel meer dingen. Zo zei ze ook tegen mij dat je na het gebruiken van speed dood zou vallen. Je begreep mijn verwarring toen ik iemand speed zag gebruiken en hij niet dood viel. Ik besloot toen vraagtekens te zetten bij een aantal lessen die mijn moeder mij had geleerd. Zo bleken kinderen niet gebracht te worden door de ooievaar en had Marilyn Manson niet zijn ribben had laten verwijderen zodat hij zelf fellatio kon doen (oké deze had ik niet van mijn moeder). Dus besloot ik maar eens onderzoek te doen of de kerstman inderdaad is bedacht door Coca Cola.

Het makkelijkste antwoord is: nee, de kerstman is niet bedacht door Coca Cola. De kerstman was al lang aanwezig voordat Coca Cola de kerstman begon te gebruiken voor haar campagne rond 1930. Hiervoor waren er al vele manieren om deze baardige meneer weer te geven bedacht. De huidige kerstman is een soort mengelmoes die onder andere zijn oorsprong vindt bij Sint Nicolaas en bij de Engelse Father Christmas. Deze figuren zijn over de jaren samen geëvolueerd tot wat we nu kennen als de kerstman. Waarom wordt de kerstman nou toch zoveel geassocieerd met Coca Cola? In 1930 zette Coca Cola een campagne op omdat de sales in de winter hoger te krijgen, en de baardige kerstman was daar ideaal voor. Deze campagne werkte zo goed, vooral bij kinderen, dat men de kerstman en Coca Cola is gaan associëren met elkaar en we nu kerst niet meer los kunnen denken van Coca Cola.

Moraal van het verhaal: mijn moeder had ongelijk, de kerstman is niet bedacht door Coca Cola.
Maar ja, fuck de Kerstman, Sinterklaas is beter.